Aśce i Kenowi



zakochani są jak święci

już za życia wniebowzięci

wiarą w siebie uskrzydleni

a czego się tkną spojrzeniem

to się zaraz blaskiem mieni

rzeka trawa ogród drzewa

nawet zimą śnieg im śpiewa

lunatycznie zapatrzeni

w siebie

idą po pro

mieniu

wchodzą w morze

współobjęci

i po falach

idą dalej

nie budźmy ich

niech tak trwają

w księżycowym zadziwieniu

ścieżką światła prowadzeni

przez ciemności

ku Domowi

co ich kusi blaskiem z dala

jak latarnia morska którą

któżby jak nie święta Maria

- póki w siebie

wierzą wzajem -

im rozpala



1997