Wierzę w Ciebie, że będziesz
Nadal na mnie czekała,
Że nigdy nie pozwolisz,
By ta piosenka przebrzmiała
Dźwiękami rozpaczy.

Nie wierzę lecz wiem,
Że Słońce czai się za rogiem
Do startu gotowe,
By ruszyć biegiem.
Wypędzić Zimę z jej całym śniegiem.

Wiem i jestem o tym przekonany,
Że zawsze tam stało,
Tam ma swoje bramy
Na oścież otwarte
Jak skrzydła ptaków w locie rozpostarte.

Świeci za każdym razem
Jak różdżki dotyk
Tak ostrym światłem,
Jak sztylet jak gotyk.
Żar jego tli się we mnie...

Co czyni nas kim jesteśmy?
To, że Zimę przetrwamy,
Czy może żar Słońca w sobie chowamy?
A może tak bez nazywania,
Bez zbędnych słów,
Uczuć okazywania
Wpatrzeni Nie w Zimę lecz w Słońce
Jesteśmy...
Bo mamy serca gorące.