Złączone dłonie. Powolnym krokiem.
Nieważne dokąd poniosą nogi.
Leśną ścieżyną, tuż przy potoku.
Czy poprzez łąki z pożółkłą trawą.
Lub polne drogi.

Jesienne słonce nie ma już mocy,
osuszyć kropli porannej rosy.
Liście fruwają niczym motyle,
wiatrem niesione. Jeden zuchwale,
opadł na włosy.

Purpuro-brązem na twoich włosach.
Zawirowawszy ostatnim lotem,
odbiciem słońca mieni, czaruje.
Jak gdyby jakimś bardzo szlachetnym,
cennym klejnotem

był a nie tylko wspomnieniem lata,
co dogorywa w słońca promykach.
Dłoń wyciągnięta nie zdejmie liścia.
Bo zatrzymana gorącym tchnieniem...
twych ust dotyka.