lubię sobie czasem usiąść w parku na widowni
popatrzeć jak wiatr rwie trawę
na konie wprawione w ruch komendą tresera

czy akrobatów gęsią skórkę na oku
jesiennych budowniczych ulic
rozmierzwiających przestrzenie wzdłuż pleców

podziwiać zimne noże śniegu
parzące twarz okrutnie bezpiecznie
niby uśmiechniętą smukłą modelkę

i klauni! na ich widok otwiera się ziemia
wiosną zadziwiają życiem
rozchylając usta betonu i moje

to magia absurd czarnego cylindra
że chociaż nie ma to uszy wystają
cudy nieba i ziemi

spektakl trwa