Teraz jesteś tylko głosem,
tym, z którego zawsze chciało mi się śmiać.
Teraz jesteś tylko krzykiem,
czy to tak wygląda strach?

Teraz jesteś tylko zdjęciem,
zmiętym papierowym snem.
Nie wyglądasz już zbyt dobrze,
gdy wokoło sama biel.

Na zaciśniętych w pięści dłoniach
skóra jak plastikowa folia.
Na zaciśniętych palcach rąk.
Na zaciśniętych powiekach.

Chcę tylko uratować coś,
chociażby zwiewną jak wiatr pamięć,
coś innego niż pusty wzrok,
wlepiony w sufit albo ścianę.

Może to stamtąd przyszedł cień,
który zadusza cię co noc.
Nie chcesz powiedzieć o nim nic.