Krzyżem rozbity na ziemi,
Milczący, z uchem wciśniętym
W trawie, ach życiem pachnącej,
Szeleszczącej, malowanej.

We mgle, jakby otulony
Z nici pajęczej pierzyną,
Pośród diamentowej rosy,
Z koroną liści we włosach.

Krzyżem rozbity, tak leżąc,
Z uchem przy ziemii, słuchając
Pieśni matki, kołatanie...
We krwi serce... zawodzenie...

Usta jej z mymi złączone,
Cichy oddech nasz, szeptanie.
Przypieczętowane łzami
Wspólne nasze ślubowanie.

Cicha spowiedż, kwiatów lśnienie.
Ciche łkanie, zawodzenie.
Ptaki niby malowane
Okrutnymi nam świadkami.

Krzyżem rozbity przyrzekam
Za wszystkich oddanie, szlocham...
Mieszam kłamstwa i marzenia
Widząc pogrzebny jej wieniec.