Przestrzeń objęta spojrzeniem,
czas nie utracony,
w palecie uczuć skowyt
najbardziej człowieczy.

Czy wiedzą licencjonowani mędrcy
kontemplujący spokój kapliczek,
co znaczy pokonywać strach
i widzieć, jak się cofa cień,
że prawie słychać Boga śmiech:
potrafisz zjeżyć się, robaczku?

Odurzony odcieniami szarości
w pozycji embrionalnej
zasypiam tłumacząc sobie,
że przecież posiadam przestrzeń i czas
i skowyt zwierzęcy
najbardziej ludzki we mnie.