Dzisiaj słowa to milczące murzynki, mają dzbany
powietrza. Biodra którymi kradną przestrzeń.
Do źródła pustyni zmierzają przez samo serce.

Nim to pojąłem przyglądałem się martwym
wgłębieniom piasku, czytałem z układu
kamieni. Ten korowód żyje dźwiękiem
odklejanych stóp, trzepotem potarganych
ubrań. Przesypuje noce, niebo jest tutaj
koszem z wikliny który się trzyma
w dłoniach, lub niesie na czubku głowy.

Podróż otwiera oczy u kresu
gdy słowa nabierają znaczenia
pożegnań.