Nie wiem, czym ja cię mogę przekonać?

Nie wiem jak zapomnieć swą przyszłość?

Jak odwrócić się na bok i skonać?

Jak zachować zbrukaną krwią czystość?

Noszę noc w sobie czarną i duszną

Zapominam o świętej niedzieli

Tak nas wiele wciąż łączy, kochana

Chociaż świat prawie cały nas dzieli

Coś zamknęło mi chęć na przetrwanie

Już nie widzę ni sensu ni łaski

Na mej scenie kurtyna opada

W ciszy słychać me własne oklaski

Czego tutaj się już nauczyłem?

To, że miłość jest większa niż wszystko?

Choć nie wyszło, to ciągle w nią wierzę

Może dla niej wciąż jestem gdzieś blisko

Może jeszcze nie pora jest dla mnie

Żeby na świat ten więcej nie wracać

Muszę chłonąć, co życie mi daje

I w rozpaczy się już nie zatracać

Nie wiem, czym ja cię mogę przekonać?

Nie wiem jak mogę wrócić do nieba?

Tak niewiele to wszystko już znaczy

I sprzeciwiać się temu nie trzeba