ci co skrzydła potracili
na nieoznaczonych trakcjach tramwajów
idą z protezami światła


przewidzenia senne
opasłe owady lgnące chmarami do płócien
w bladym korowodzie brzuchaczy
przecinki staruszków

kobiety ni to puste ni pełne
ukruszone madonny od malw i chabrów
z dziećmi przypiętymi do kiecek

polska strzelista ta polska podziemna
z chorągwiami szurającymi po niebie
chałupami odpadłymi od krajobrazów
jak strupy

ta od niewyleczalnej głupoty
królów co wylęgają się z rowów nad ranem
nędzna a wielka
rycerska i zielna

święta ziemia
spod paznokci i butów