nie chcę pisać o wierszu wymuszonym
zziębniętym od samotności
czytanym pod przymusem
nie chcę ciągle stawać do walki o klucze
nie chcę iść drogą zewnętrzną
omijającą moją głowę
nie patrzeć z wieżowców
na insekty osiedlowe

nie zamierzam zdejmować klątw z tego świata
nie zamierzam przenikać w głąb duszy prostaka
nie zamierzam płakać nad grobami szyderców
nie zamierzam nie tolerować mowy wszechświata

chciałbym
raz jeden mógłby to ktoś zrobić
wysłać mnie w paczce
nie priorytetem
bym odsiedział swoje
nabrał właściwego dla siebie koloru
spojrzał w głąb siebie

(wyruszył)

...zatrzymał się
powiedział coś:
szczerze

...nadszedł już czas...