czas, jak kot, wywołuje ptasią niecierpliwość
co wieczór, kiedy zwalnia i jest jakby więcej
(rozwiązań? możliwości?) wypraw poza siebie,
nieustannych zabiegów, by nie spać. tak cicho

wpełza szparą pod drzwiami albo wpycha klinem
nad obrazek z gęsiarką i wysuwa palec,
rozgniata muchy, śmiało szpera pośród halek
pąsowej pastereczki (chodź maleńka, liznę

cię tu i ówdzie, przecież wiem, że lubisz).

czas, jak kot, wywołuje ptasią niecierpliwość,
to, co odbiera przyjemność z łamania skrzydeł ważkom.
pewność, że trzeba będzie odbudować gniazdo
wtykając między słomki pióra martwych piskląt.