Najlepsze z nas
uwierzą we wszystko co im powiesz
ale nie chcą uwierzyć w siebie

Sarni tupot ich nóżek
nie przestraszy nawet muchy

Na szybach wynajętych okien
szklany dzwonek pukania słyszą
nie muszą odsuwać firanki by wiedzieć:
to przeszłość ...

W kolejnych przeprowadzkach
gubią meble, łyżki, parasole, mężczyzn
lecz nigdy nie gubią tomiku z poezją
ani marzeń

Siła ich niepozorna
feniksem z każdych popiołów pofrunie

Najlepsze z nas
święcie wierzą w miłość
lecz gdy ta siada u ich stóp
myślą, że to metafora

A gdy im smutek
skrzypcami nad głową zawodzi
malują paznokcie
i mówią: nie szkodzi!