Wszystko dopisało,
nawet słońce zaglądające
we wszystkie zakamarki
figlarne, a jakże!

Wędrowali zadziwieni radością
niczym po karcie wspomnień;
pomagała niezdarnym już myślom
popychając ze śmiechem

i tak szli wciąż dalej i dalej,
przystając w biegu pytali
o drogę, zbywając chwile
dopominające się o nich samych.

Nie uciekniesz przed losem,
dopadnie cię w najgorszym czasie,
kiedy zdyszany tchu sięgasz -
a przecież wcale nie jest źle.