przed ludzkim westchnieniem
do każdego stworzenia wpleciono cień
czasem mruczy melodię pełną obaw

wtopił się w głąb
kory drzew ostrza szpady kobiecego uśmiechu
dodając im umroku

gdy nastaje południe
światłospady spływają groźnie z chmur
gonią heretyckie półmroki i kolaborujące światłocienie
w żywym ogniu wszystko się oczyści
na popiół

Woland jeden wie jakiż to biały inkwizytor
pragnie złupić kulę ziemską ze wszystkich jej cieni

zbyt mocna jasność oślepia
nawet odłamki tęczy zapatrzone w dobroć

20 kwietnia 2005