Ból, cierpienie, rozpacz, tęsknota
wszystko zauważasz i dobiega do ciebie
gdy idziesz długim korytarzem
tam czyjaś matka, ojciec
nie mogą zrozumieć
zadają sobie pytanie... Dlaczego?
Kiedyś bawili się w łapki
i w chowanego
poznawali świat, życie
zmagali się z problemami życia codziennego.
Dziś leżą sami zapatrzeni w biel sufitu
w bezruchu; czasami łza kącikiem z oka
na policzek spłynie ciepła.
To ciepło - to wspomnienie.
Czasami ksiądz ich odwiedzi
biały opłatek włoży do ust spękanych
rzuci spojrzeniem na twarz kiedyś roześmianą
a dziś czasem płynącym; przeoraną.
Rodzicie kiedyś kochani, a dziś przez dzieci zapomniani.