połknąłeś haczyk z piór i kości. uderzyło do głowy skrzypienie
sprężyn spływające nierównościami sufitu mansardy. pneumatyczny
anioł - wersja de luxe - zasysał wilgoć. rozbryzgiwała się o krawędzie
mglistej postaci, przeistoczonej w kontur najwierniejszej nicości.

nie ocaliły cię wybałuszone dziuple buków na przeciwstoku,
napięte kręgosłupy gór w prześwitach, łzy Pani Elżbiety z ulicy
Zdrojowej, liczenie taktów wybijanych przez koła ekspresów
zewsząd donikąd. ścieżka prowadziła zawsze w dół, między

kamieniste jary, błotniste wykroty; na perony chlaśnięte w twarz
drzwiami; przed wywalone w gały kalendarzy sznytowanych
datami spotkań. zawsze w dół, nawet gdy ocierałeś pot
a przyciąganie nieziemskie zmuszało do wbicia wstecznego.

teraz wiesz, że skrzydła unoszą nie wyżej od czwartego
piętra bloku, dwudziestej trzeciej kondygnacji centrali,
gdzie ludzkie pęcherze nadymają się na obraz i podobieństwo.

wyżej sam

na własnych nogach.