Poprosił go Bóg
Na świat.
Na świecie jak pan
I kat.


Dozował marzenia z brudnej probówki.
Kradł obraz szczęścia z cudzej tęczówki.
Poprosił go Bóg
Na świat.


Poprosił ją Bóg
Do nieba.
A więc tam poszła
Tak trzeba.


W niebie w beztroskę ją przyodziali
Tu na dole ludzie łzy wylewali.
Poprosił ją Bóg
Do nieba.


Poprosił ich Bóg
O koniec.
Więc razem poszli
Jak goniec.


Poszli, nie znając strachu, ani zazdrości
Z bagażem pełnym wspólnej miłości
Poprosił ich Bóg
O koniec.


Poprosił mnie Bóg
O drogę.
Więc piszę wszystko
Tak mogę.


A ludzie nie wierzą w zimne pogłosy
Wolą zazdrość i krzyk, bólu odgłosy
Poprosił mnie Bóg
O drogę.