Maszerują w równych szeregach,
z chłodem w oczach,
z wypisaną w nich żądzą zniewolenia,
w piękne i barwne stroje przybrane,
aby tylko się nie zdradzić,
i zawładnąć umysłem nieświadomym.

Wypływają z zewsząd nieuchwytne,
niczym nieposkromione,
wdzierając się w każdą cząstkę duszy,
szepcząc czule swoje zaklęcia,
okradając z resztek rozsądku,
malowane czerwienią fałszywej miłości.

Chcę wciąż nimi się żywić,
modląc się o więcej,
słuchając ich głosu bez wytchnienia,
lecz niech nagie staną przede mną,
by bez obaw dać się im utulić,
i choć raz mieć pewność, że są szczere.