Jak cień mój w tamtym przesunął się kraju...
Kazimierz Wierzyński, „Piąta pora roku”

To ziemia stworzona pod jesień
na sierpień dostały lub wrzesień

Pod brzozami w polu pociągnięta kredą
stoi Boża Męka z roku dwudziestego

Gladiolusy słoneczniki dalie
melancholia leżących jabłek

Syn Człowieczy stracił prawe ramię
cynobrowe jakobinki ktoś postawił rano

Jak bicz promień tnie siną zasłonę
płonie zieleń wrą sosny czerwone

Zagonami tytoniu tli się cisza woskowa
mój ojciec moja matka patrzą niebem od Lwowa

To ziemia stworzona pod jesień
na sierpień dostały lub wrzesień

Po brzeszczotach paproci rym się z rosy niesie
wiesz że Leśmian że Wierzyński śnią w tym lesie

Gladiolusy słoneczniki dalie
melancholia leżących jabłek

Nad rubieżą mglisty bezkres się wyłania
kozioł znika jakby nagle wzbił się anioł

Jak bicz promień tnie siną zasłonę
płonie zieleń wrą sosny czerwone

Tutaj pewnie ze szczęściem rozsypał się dzbanek
jeżyny grudki oczek z kostek pozbieranych

To ziemia stworzona pod jesień
na sierpień dostały lub wrzesień


20 sierpnia 1994 r.