Stłumiwszy w sobie, co smak bata przyniósł skórze,
co powiedział, niczym samotnikowi samotnik o losie,
los przeklina stłumiony posmak bata, w pół słowa;
skóra tylko syczy, jak na mrozie.

A ty skwiercz dalej ustami o swej samotności
jak sie skwierczy o tym, o czym zapominam
i smakuj dalej bat, stłum go i nie pytaj więcej
czy rana już zarosła czy się jątrzy.

Stłumiwszy w sobie ten syk, co skórze bat naznaczył,
głęboko w ustach, przed słowem, poczuj chwilę mrozu
i zapominaj o wszystkim, tak, jak zapomina
rana, kiedy jest już tylko starą blizną.