Już tyle było nie wyśnionych nocy, zostawionych za
Zmrużoną linią nieba i ciepłych gwiazd, skąd żaden
Promień nie przeniósł nas w odleglejsze dorzecza
Piasku lub wody, że to, co było, tylko szorstkim
Muśnięciem nawiedza czasem letnią od światła sieć

Zarzucaną z większym niż to możliwe trudem
Wyplątania się z oczek niczego nie obiecujących
Dni. Zachodzące na siebie kierunki, zbaczające
Nagle strony wyściełają każdy krok i ten dywan
Zabiera nas niekiedy poza wszelką gardę, na czym

Urywa się dalszy trop. A tam już czeka cały zastęp
Nowych łusek zeskrobanych troskliwie z grzbietu
Horyzontu, nowych porcji śmiechu dostarczając,
Tak że można już od niego tylko kolki dostać,
Nie wstając z krzesła aż po wyjaśniony brzask.