Bardzo lubię ziemię lubelską.

Tutaj, gdy drzewo samotne w polu,
Jasno nakreśla się w życiu.
Jasno, że nie stoi tu bez powodu.

Gleba jakby bardziej czuła na dotyk.
Aż dziw pomyśleć,
Że gdy tutaj nacisnę,
To w lesie się zmienia.

I nie wiem, czy potrzebny
Tu jaki kwiat paproci.

W imię Ojca i Syna...

Rad bym pod ziemią
Dokończyć to zdanie.
Poczekać, pomyśleć
I spokojnie zasnąć.

Tymczasem do lasu,
Już ani słowa.

Tam świat się nie nazywa.