Patrzę na chaos obłoków
Puch wirujących skłębień
Wyzuty z mrzonek utopi
Sięgam w mej duszy głębie
Sny pienią się i bulgocą
Strugą lawy czerwienią
Kamienie zamieniam w złoto
W cieniu skryte niech drzemią
I nie wiem co z nimi będzie
Gdy strażnika zabraknie
Jak pająk nić swoją przędę
Nie wiem czy coś w nią wpadnie
Błądzę w omacku jak motyl
Z pyłu maluję tęczę
Promyczek widzę twój złoty
Światełko coraz bledsze
Ciemność nie musi się spieszyć
Jak ćma w ciszy napływa
Łatwiej nocami się grzeszy
Gdy mrok twarze ukrywa
Kolejny rok szybko minął
Wszystko działo się z boku
Ty i ja, jak nieme kino
I nie powrócił spokój.