Zbliżamy się w tym, czego już nie stracimy,
nie ujmując dzieciom z życia.
Jak my przejdą przez cudze słowa,
poobijani światłem.

Nikt im nie powie,
że to nie jest nawet draśnięcie,
wyrośli z mam i tatusiów.

Wiekowy nie ogłoszę się Hiobem,
niewartym lajka, tych co wciąż pod falezą,
podmywaną przez krew.