ileż jeszcze przede mną nieczytanych książek
i mądrości zawartych w nieodkrytych słowach
ileż prawd roztrząsanych codziennie od nowa
i lęku że już do nich w życiu swym nie zdążę

martwić się tym czy smucić czy może rozgrzeszyć
uznając niemożliwym wygranie z niemocą
odpuścić chęć przejażdżki królewską karocą
i tylko z własnych kroków stawiania się cieszyć

rezygnuję z gołębia wróbla w garści pieszcząc
biorę rozbrat z drążącą rozmyślań udręką
z wyrazami wdzięczności ukochanym wieszczom
piszę wierszyk jedynie z tego co pod ręką

mrok werandy zwołuje słowa na naradę
a za oknem klucz gęsi gada z listopadem