cóż z tego że życie otwarte jest
na oścież skoro ból
okazał się być silniejszy
od milczenia
co z tego że czas wyłamał sobie
sekundnik żeby wolniej płynąć

po drugiej stronie jutra
czeka zmęczony prorok
jego usta złożone do modlitwy
wypowiadają nieznane nikomu myśli
obce przyrzeczenia
nieznajome ciała
z wydrążonym wnętrzem

pierwszy lepszy krok
będzie powrotem do człowieczeństwa
odrodzeniem się najbliższej gwiazdy
czarnej z miłości do słońca

powracam choć przejezdny strach
napisał moim sercem
kolejny zbawiony poemat
choć świt próbuje wskrzesić
poległe rękopisy

odrodził się w nas przypadkowy włóczęga
jego stopy wiodą za krawędź
niedomkniętych ust

zanim staniesz się wiecznością
podaruj mi krztynę swojego snu