ten kto natury
cierpliwość testuje
w oku cyklonu
bywa wyląduje

ten kto odwieczne
granice przesuwa
gniew i pogardę
gnębionych odczuwa

zawistne oko
jak odcisk uwiera
tworzy bariery
sen nocą odbiera

chciwy się zyskiem
nigdy nie nasyci
biedny się cieszy
tym co dłonią chwyci

kiedy dłoń prawa
z lewą współpracują
pomniki sobie
wzajemnie budują

ci co do zgody
dłonie wyciągają
pokój dobrobyt
i przyjaciół mają

kto prawdę mówi
nie knuje mataczy
spokojem serce
i sumienie raczy

prawda jest naga
życie ubogaci
mądry na woal
zasobów nie traci

kiedy cię troska
jak biegunka gniecie
dbaj żebyś papier
miał w swej toalecie

kiedy już wdepniesz
w wielką kupę słonia
uwolnij ptaki
które więzisz w dłoniach

dobrze jest kiedy
nie dajesz już rady
rozluźnić spięte
w amoku poślady

prawdziwe piękno
wtedy się narodzi
kiedy z ubogim
król na piwo chodzi

gdy ci synapsy
jak organy grają
wiedz że ubodzy
prawo by być mają

kiedy ci słońce
nie użyczy cienia
bez cienia drzewo
gubi sens istnienia

z nadmiaru zmartwień
trzeba się odchudzać
śpieszmy się smutnym
uśmiechy wyłudzać

gdy różne opcje
wprzódy człek rozważy
pewnikiem sobie
piwa nie nawarzy

miast się kobyłą
sąsiada podniecać
trza iskry w swoim
kominku rozniecać

mądry z oczami
przymierze zawiera
wciąż na swą żonę
z lubością spoziera

kto się nad sensem
fraszek zastanawia
wonny aromat
po sobie zostawia