zmarnowane pięciolinie sklepień
w nowoczesnej katedrze
są tym czego wymaga
boska służba

jest we mnie coś z waty cukrowej
z katakumb którym blisko
do cudzej jesieni

prześcieradła wierne nam
w tutejszej chwili
poduszki jak słowa pod potylice
cudotwórców

chciałeś podarować mi
ósmą barwę tęczy ale czarno-biały świat
wyparł się
odetchnął z ulgą

kosztowna cisza dokucza rzetelnie
jak odruchowy krzyk
nagrobek obarczony moim nazwiskiem