dzisiaj widzisz to jak kadr
z dawno przebrzmiałego teledysku
w pewien lipcowy dzień tamtego życia
z nią
siedzisz na ławce w parku
pada, uderzają o usta krople
pocałunków
wtedy mówisz, że nie możesz być dla niej
tylko kimś, z kim ona się pogubi

to zresztą zaraz minie bezpowrotnie
i już jej nigdy nie spotkasz
na żadnej z ulic,
którymi będziesz chodził po życiu

zbiera się na burzę,
naprawdę trzeba iść do domu
ona już ma w szafie welon
i schowaną gdzieś głęboko na dnie
niepewność

to się już nigdy więcej nie wydarzy
ten jeden jedyny moment tuż przed burzą
kiedy mogłeś
powiedzieć takie słowa, żeby się odnalazła