Nieokiełznany trwam w ciągłym chaosie
jak rumak z grzywą splecioną z warkoczy
Co czeka za rogiem? - powiedz mój losie
Czy nie nóż ostry?... I krew co go zbroczy

Zanika chęć życia porą wieczorną
Wczorajszych kwiatów zapach już stęchł
Ktoś mi podesłał prośbę pokorną
O pomoc...Dla dziecka. Jakiż w tym lęk...

Wolniutko idę po nitce do kłębka
Słowom nadziei nie daję już wiary
Tchnienie ostatnie?... Już się go nie lękam
Jak sępy wróciły dawne koszmary.