Jutro, gdy wsie pobieli świtania godzina,
Zobaczysz, jak wyjdę, wiedząc, że czekasz na mnie.
Przejdę przez wzgórza,przeniknę lasu gęstwinę:
Z dala od Ciebie nie mogę być nieustannie.

Będę szedł ze wzrokiem we własną myśl utkwionym,
Niczego nie słuchając, nie patrząc niczego,
Sam, obcy, z dłońmi za sobą, z ciałem schylonym,
Jak w nocy smutny będę szedł wśród dnia jasnego.

Nie będę patrzył na zórz wieczornych złocenia
Ani na żagle mknące do portu w Harfleurze,
A kiedy dojdę, u stóp nagrobku z kamienia
Wrzos i ostrokrzew zielny Ci złożę w ofierze.