Ten wiersz miał nosić tytuł "Onanista z Oławy",
mieć na wstępie zwięźle sformułowaną swoją treść,
być wieszczowi Adamowi M. dedykowany
i skierowany do tych, którzy nie lubią książek,

alkoholu i przyjaźni (idiomy niebiańskie
potrafię tłumaczyć, bo są właściwe nieprawdzie),
lecz chleb, który później czymś przykryto, by nie wysechł,
zamknął mi znowu usta na brak dobrego spustu

i zrozumiałem, iż mój żywot nie będzie błyszczeć
w dziejach miasteczka, w którym coraz więcej konkursów:
ktoś zakręcił karuzelą jak kołem fortuny,

ażebym piskiem wywarł wpływ na ostatnią wolę
bankruta Krzysia B., który walił cudze konie
(pobyt w stajni, gdzie unika wciąż kopyt, jest słuszny).