chciałbym wierzyć że mam ją na smyczy
i budzę do życia na własne życzenie
bo przecież zależy ode mnie jak las od drzew

a ona przerzuca wspomnienia w sieci neuronów
z wiadomą sobie logiką
i jak trzmiel buszuje pośród percepcyjnych kwiatów
szukając bezpiecznej przystani

będąc nieznośnie wybiórczą
ma nieraz władzę nade mną
bo zamyka dostęp do siebie
gubiąc login i hasło

zdarza się że walczy o przetrwanie
jak wybrakowany świadek istnienia
choć chciałoby się zapomnieć
o niektórych epizodach