twoje lico jest jak ugór orany
tu gdzie kiedyś lśnił brokat płatkiem śniegu
a róż rozmiękczał pąsy słał fotony
stoi kompania rowów w dwuszeregu

niszowe wojsko rejterzy młodości
pogromcy zmysłów korsarze urody
zabiorą wszystko pogrążą w nicości
na miłość przeszła na niebyt za młoda

noc zamknie w pełni bilans strat i zysku
przebrane tłumy w prochowce niechcenia
przepłyną mimo lecz i tak za blisko
przeszłość jest z nami przyszłość bez znaczenia