pośniemy.tak.wszyscy pośniemy

dryfując i klucząc od dziesiątek lat setek jesieni
i jednego zapamiętanego wieczora, który
wygląda teraz jak obraz Beksińskiego:

małe, skurczone postacie,które trawią się nawzajem
jak ogień. a jeden drugiego by w łyżce wody, w śniegu
płytkim jak oddech chorego dziecka.jak piętno

które nosiły kiedyś kobiety.którym były. stawały się
przez gorzki,gorzki płacz. poprzez mroki średniowiecza,
przez piekło tegowiecza, wiecznej ostatniej wieczerzy.

pośniemy.tak,wszyscy pośniemy

tam nam pościelą:na skrawku otchłani.