W twardym, szarym śnie,
widział swoją przyszłość,
zapisaną w katedrze,
na paryskim bruku,
wśród pól malowanych Imperium Romanum,
sycił się krwią żebraków i królów

Nie on jednak winien,
nie on zadawał cios,
był tylko narzędziem,
w rękach małostkowych.
Mimo braku serca i oczu,
płakał łzami ofiar

Nie on rozniecał ogień,
nie on gasił życie,
nie on smutną szarością,
budował nasze dni