ogromny huk wstrząsa przedpokojem
kiedy na sumieniu zaciśnięty sznur
poddaje się ręce najemnika

zdumione wieszaki
wymieniają surowe spojrzenia
z nieodpartej potrzeby protestu
odpryskują lakier

doniczkowce wyrywają się
ze słonecznych objęć
chcąc mieć dość swobody
by móc wykrzyczeć
że to jest inaczej

każda molekuła wnętrza
bierze się do roboty

najemnik na kuchence
usmaży swoje zmysły
po czym wystrzeli do brzozy przez szyby

to co lament w jedną
brzózka wygnie w drugą
co prośby przetną drugą
biała zszyje pierwszą