Zazdroszczę tym, którzy posiedli dar pięknego śpiewania,
siegając absolutu, początków stworzenia,
magia ich głosów ma moc win darowania,
a dżwięki wyrażają istotę istnienia.

Zazdroszczę ptakom ich prostego życia,
że budzą się o świcie
a chodzą spać o zmroku
i nigdy nie zaznają samotności mroków.

Zazdroszczę także rzekom,
które z prądem płynąc,
nie patrzą nigdy wstecz,
na to co było.