Kiedy mi mówisz, że znów cierpi
ta cząstka ciebie, gdzieś pod świadomością
Jakby pod płaszczem wiecznie za lekkim
chłód cię dotykał tak boleśnie
Ty, która winą zszywane masz tkanki
królestwa głowy haftem z kapeluszem,
Serce czerwienią ku czci kobiety,
co ci czytała zapomniane bajki
Kiedy mi mówisz, że chciałabyś wiedzieć,
kim jest ta, która unika luster,
w pierwszym odruchu chcę cię rozpruwać,
zawijać w kłębek twe cierpienie
Niemoc mi każe szukać źródła,
badać cię aż do samych kości
I choć wciąż myślę o niebycie ,
Iluzja ma dziś bardzo żywy odcień