Przecież nie lubisz słuchać poezji,
szczególnie w koszuli nocnej.
Całkiem mokrej dla podkreślenia
nieważkości słów.

Wędruję po półmrocznych ścieżkach,
tam wciąż straszą potwory
z dzieciństwa, więc szukam światła
w twoich objęciach.

Lecz sól na skórze osiada niezmywalną
warstwą, coraz trudniej przekonywać,
że wciąż będziemy.

Dlatego ze strachem szepczę:
To wszystko marność, jutro przyniesie
wyzwolenie.

Jednak wiary jakby mniej, z każdą nocą
pozbawioną uniesień.