Właściwie nie istniejesz zredukowany
do zbitki liter.
Być może przypadkowych.

Mimo to mam nadzieję - w twoim piekle
przytulnie, bo u mnie wszystko poukładane.
Na nieodpowiednich miejscach.

Chyba widzę zbyt dużo odcieni czarnego,
to mogłaby być twoja wina,
gdybyś kiedykolwiek otworzył usta.

Niektórzy mówią, że mam szczęście
w kwestii rozczarowań. Jednak szukam
nigdy niewywołabnego zdjęcia.

Na którym szepczę tato do rozmazanej sylwetki.