Bo to nie można strachu napędzić przedmiotom?
Po parkiecie, co dziadka znał Starszego Pana,
Stukają oficerki i roznoszą błoto.

Chowają się w kąt srebra, już nie błyszczy złoto,
W etażerce miśnieńska dzwoni porcelana -
Bo to nie można strachu napędzić przedmiotom?

I cóż, że się naniosło? Potem wszystko zmiotą.
Jesień lubi być dżdżysta, jest to sprawa znana.
Stukają oficerki i roznoszą błoto.

Jegomość na portrecie zda się pytać: co to?
Żeby tak sponiewierać pierwodruk Kordiana!
Bo to nie można strachu napędzić przedmiotom?

Naprawdę, to najmniejszy nie jest dla nas kłopot.
Naprawdę, to najmniejszy kłopot nie jest dla nas.
Stukają oficerki i roznoszą błoto.

Może się trzeba wreszcie zacząć bać? Bo oto
Parkiet nie wie, czy nawet zna Starszego Pana...
Bo to nie można strachu napędzić przedmiotom?
Stukają oficerki i roznoszą błoto.