Bez tchu, bez uczuć, garniemy się do siebie
otuleni szalem, pasmem bólu
koimy widokiem gwiazd naszą przyszłość.
Zamykamy nasze oczy w kryształowej kuli zwierzeń
płatek po płatku mija życie, świat kroczy
przez pola, rzeki, miasta wsie.

Na jedną chwilę zawieszeni między dwoma światami,
ukrywamy całą nędzę, którą stworzyliśmy.
Za nami drzewo, a na nim dwa serca,
czeka na przeobrażenie, na zachód wschodu

gdy miękną nasze dłonie splecione
w magiczny węzeł
widzą to tylko te dwa serca
przemienione w papier