Dręczące kołysanki zbierają się w tak zwanych kącikach
oczu, ust, pokoju, szuflad. Już nie mówimy sobie dobranoc,
chyba że przez niedomówienie. Wszystkie inne banały i wypełnienia

braków śnią się z samozaparciem godnym
lepszej sprawy. Dla uspokojenia strzepuję okruszki wspólnego

życia z obrusu, ty robisz to samo z niewyprasowaną bluzką.
Na pocieszenie: wszystko wietrzeje. Tylko zegarki chodzą
odrobinę wolniej, szczególnie po zmroku.