odpłynęła młodość nurtem skrytym
byt seniora sieci zwątpień tną
optymizm wyszedł zamknął drzwi ze zgrzytem
ludzie stan ten melancholią zwą

mniej ufam fortunie ślepa ona
z strzaskanym wiosłem płynie w nieznane
bardziej w ziemną niż jasną stronę
ostrogą pragnienia rozpłatana

przeszłość do ucha szeptała radośnie
o smutku którego w lochu głodzi
sądziłem młodość wszystko wynagrodzi
dziś przeszłość pędem kąkolu mi rośnie

drażnią tłumy uliczne mnogie
teatr życia odebrał ważną rolę
zbłądziłem i nie szukam już drogi
miotam się daremnie w diabelskim kole