Wszystkie moje smutki, dawnych marzeń gruzy
Nie ja pierwszy, nie ostatni z miłości cierpię
Na kształt tych wielkich poetów.
Jako te postaci z książek, co za uczucia ginęli
I ja dalszej drogi nie widzę.
Zgubiłem się pośród gąszczów rzeczywistości
Podążając ślepo za ognikiem - sercem
Może i rozumu słuchać nie umiem, sercem patrzę
Lecz wierzyć pragnę że szczęścia swego, na miłość boską,
Do cna jeszcze nie wyczerpałem.
Dziś powodzią myśli zalewam kartkę dla ukojenia
W poszukiwaniu spokoju duszy.
Bo gdybym raz spojrzał przez rozum to bym wiedział
Miłość nasza nigdy się udać nie mogła
Pora dobić umierającego zwierza - pegaza
Serce swoje z piersi wyrwać sobie pragnę
Wysyłam duchy za morzę po swoją dusze
Chcę ją powrotem, chcę nową historię.

A tymczasem póki życie mnie jeszcze tak boli
Dobrze będzie usiąść w starym gronie
I utopić marzannę moich nieszczęść na dnie
Kieliszek nie jeden wychylić przyjdzie by zalać
To co mi iść dalej nie pozwala.
Wiem że nie zginie, ale może zaśnie choć na chwilę.