Drzewo

Jasne, żeś kiedyś rosło! Tyleś wiosen znało,
Tyle ulew, moc rosy, niejeden poranek
Cię zastawał; serc lekkich i skrzydeł niemało,
Dziś martwych, nocowało w twej żywej altanie!

Wciąż się w śpiewie i w locie krew poznaje świeżą,
Takąż się wciąż zagajnik okrywa zielenią,
W niebo, co niewzruszenie trwa, gałęzie mierzą,
Gdy niski fiołek kłoni się ku drzew korzeniom.

Lecz ty, za śmierci smutną i ciężką granicą,
Bez czucia gnijesz zimne i ciemne, nie możesz
Choćby śnić, że ci kiedyś dni znowu zaświecą,
Ani nawet pomyśleć o liściach i korze.

A jeszcze - ta zrodzona w podobłocznym szumie
Twych walk z wiatrem głęboka zadra, czy to wszystko
Może ciągle żyć w tobie? - przepowiadać umiesz,
Że przyjdzie nawałnica i jak już jest blisko.

Nie może zaś, gdy cieszysz się spokoju chwilką,
Gorący oddech burzy wstrząsnąć twą beztroską -
Lecz twoja złość po śmierci obchodzi tych tylko,
Co twój spokój zburzyli, kiedyś jeszcze rosło.


I oryginał:


The Timber

Sure thou didst flourish once! and many springs,
Many bright mornings, much dew, many showers,
Pass'd o'er thy head; many light hearts and wings,
Which now are dead, lodg'd in thy living bowers.

And still a new succession sings and flies;
Fresh groves grow up, and their green branches shoot
Towards the old and still enduring skies,
While the low violet thrives at their root.

But thou beneath the sad and heavy line
Of death, doth waste all senseless, cold, and dark;
Where not so much as dreams of light may shine,
Nor any thought of greenness, leaf, or bark.

And yet - as if some deep hate and dissent,
Bred in thy growth betwixt high winds and thee,
Were still alive - thou dost great storms resent
Before they come, and know'st how near they be.

Else all at rest thou liest, and the fierce breath
Of tempests can no more disturb thy ease;
But this thy strange resentment after death
Means only those who broke - in life - thy peace.