naucz mnie pokory by spadanie nie bolało
jak zwykle gdy podłoga nie skrzypi zapowiedzią przyjścia
gdy jestem niema

a szuflady zamykają się z trzaskiem
śmietnik drwi przyjmując kolejną kartkę
gdy nie ma słów na szarość

opływowy kształt suflerki na dywanie
obok pozornej obojętności której nie zdejmuję do snu
mentalna nagość i pet przydeptany razem ze mną

zasypiają niedopowiedzenia i nawet pościel drży w rytm dłoni
przechodzę w stan zamglenia
więc naucz mnie latania na nizinach

snucia opowieści
kominka z ogniem i ciszy
w której zatopię brak poezji w wierszu

gdy skończy się wino