Jest gdzieś ta obiecana. powietrze wonne, żywicą pachnące, a miodne pszczoły tańczą nad wrzosami. pomału unoszę wzrok ponad podszyt, korzeniami chciałbym wrosnąć głębiej, przetrwać burzę nie zginając karku z koroną szumniejszą przyjąć wiatr, z jego melodią. obok woda kapie, cały wilgotny strumień po pniu, nim utonie żuk, pojawią się ramiona, gałęzie zajmą kawałek przestrzeni nieznacznie wolnej od pobratymców, silnieję a zieleń dodana, do błękitu ciągnie w górę, hen za krzepkie, za dębiny styczeń 2010